Ik ben dol op een tv serie over een man en een vrouw, een koppel, die niet bepaald slank zijn. Ze zijn beide best wel dik, maar hebben elkaar ontmoet en zijn verliefd op elkaar geworden. Ze proberen beide steeds een ander dieet en proberen te bewegen, maar makkelijk is het niet voor ze. Ze gaan ook beide naar samenkomsten waar mensen praten over hun eetgewoonten en hoe ze graag willen veranderen. Ze delen hun ervaringen en moeilijkheden over het diëten . Maar de vrouw zei iets dat me best wel heeft geraakt: ze zegt als persoon is er niets met me aan de hand. Ik hou van mezelf, ik ben aardig, vriendelijk, vrolijk en knap. Ik ben alleen dik en porbeer met eetgewoonten onder controle te krijgen .
Ik zat zo erover na te denken . Want soms heb ik het ook. Ik ben ook niet
super slank en heb soms moeite met mij eetgewoonten. Je blijft het porberen maar
soms val je weer terug. Als persoon is er niets met mij aan de hand. Ik probeer
altijd aardig te zijn, vrolijk en probeer vooral de Here Zijn wil te doen. Ik
zat te denken. Accepteren we onszelf zoals we zijn? Houden we van onszelf of
spreken we elkaar alleen het negatieve in over onszelf.
Christus houdt van ons zoals we zijn. Hij heeft ons vanaf het begin met een
onvoorwaardelijke liefde lief. Zijn we nou dik, of mager, kort of lang. Met al
onze andere tekortkomingen heeft hij ons lief. Laten we dat ook accepteren , dan
zullen we met een heel ander beeld naar onszelf kijken . Natuurlijk moeten we
alles proberen te doen om gezond te blijven en goed voor ons zelf te zorgen,
maar God heeft geen enkele reden om niet van ons te houden .
Zijn liefde voor ons is onvoorwaardelijk.
Dank U Heer, dat U van mij houdt. Dank U wel dat U ondanks mijn
tekortkomingen en fouten zoveel om mij geeft. Help mij om dat te aanvaarden en
mezelf te accepteren zoals ik ben . Dank u voor Uw liefde voor mij. In Jezus
naam Amen …
