Vroeger plaatste ik mensen heel snel op een voetstuk. Als ik een paar preken van een voorganger had gehoord die ik heel goed vond, of als ik hem een paar had gezien misschien met zijn vrouw en gezin, dan was hij direct geweldig en plaatste ik hem direct op een soort voetstuk. Ik dacht dan altijd: waw die man is goed, die man is geweldig of noem maar op. Natuurlijk is dit niet verkeerd om te zeggen. Ik geloof zeker dat er mensen mogen zijn naar wie we opkijken en die een voorbeeld voor ons kunnen zijn.
Maar ik heb ook geleerd dat mensen teleurstellen. Je geeft ze een bepaalde plaats, een voetstuk, ze zijn belangrijk voor jouw en een groot voorbeeld, maar dan stellen ze je een keer teleur en dan lijkt het alsof alles in elkaar stort. Je raakt dan zo diep teleurgesteld dat je bijna niets meer van de persoon wilt weten. Aan de andere kant is het zo dat mensen teleurstellen. Soms niet met opzet, maar toch gebeurt het.
In Rom.10:11 staat: Al wie op Hem zijn geloof bouwt, zal niet beschaamd uitkomen. Als we ons geloof bouwen op de Here, als we op Hem vertrouwen, als we onze hoop in Hem hebben, komen we niet beschaamd uit. Jezus stelt nooit teleur. Hij komt elke belofte na . Als we iets niet krijgen van Hem is het niet dat Hij teleurstelt, maar is het omdat Hij beter weet wat goed is voor ons.
We mogen opkijken naar mensen en mensen als voorbeeld hebben, maar laat Christus ons grootste voorbeeld zijn en laten we alles van Hem verwachten en niet van mensen .
