Als mijn dochters iets gedaan hebben dat ze niet mogen doen dan zie je het direct aan hun gezicht. Als ik ze vraag: wat is er of heb je iets gedaan, dan zeggen ze: ja mama, maar ik wil je niet zeggen want je gaat boos worden . Ze durven me dan niet te zeggen en zijn denk ik een beetje bang. Ik ga ze niet slaan ofzo, maar als ze inderdaad iets gedaan hebben dat niet mag, word ik wel boos . Ik zeg ze altijd: liever zeg je mama eerlijk dan kunnen we praten, maar je mag niet voor me jokken .
Hoe is het als wij gezondigd hebben ? Zijn we bang om naar onze hemelse Vader te gaan en Hem te zeggen wat we hebben gedaan? Zeggen we Hem wel, maar proberen we het om 1 of andere manier toch te rechtvaardigen? Hoe gaan we naar hem toe? Is het met een hart van berouw of met vrees?
In Rom 8:15 staat: Want gij hebt niet een geest ontvangen van slavernij om opnieuw te VREZEN,maar gij hebt ontvangen de Geest van het zoonschap, door welke wij roepen Abba, Vader. Wij kunnen als vrije mensen, gekocht met het bloed van Jezus tot de Vader gaan, geen slaven en ook niet met vrees of angst. Wij mogen Hem alles vertellen wat we verkeerd gedaan hebben en onze zonden belijden. Laten we eerlijk naar de Heer zijn en niet vrezen.Hij houdt van ons en wacht met open armen op ons.
