Vanmorgen had ik weer 1 van de trotse ouder momenten. Vandaag wordt er phagwa gevierd op school bij de kids. Dit is de eerste keer dat dit wordt gevierd. De kinderen weten dat we geen phagwa vieren maar ze zijn er nooit zo mee geconfronteerd. Ze vieren dit niet de hele dag op school, maar een uurtje. Ik heb ze toen gezegd dat we het niet vieren en dat ze dus niet mee gaan doen. Ze moeten dan het uurtje in de klas blijven om iets leuks te doen .Dat vonden ze helemaal niet erg.
Vanmorgen vroeg ik ze: als iemand je vraagt waarom je geen phagwa viert, wat ga je dan zeggen : ze zeiden me beide: we doen geen dingen die niet van God zijn. We doen alleen dingen die God goed vindt. Nou nou, ik keek naar ze en was erg trots. Ik zei ze ook dat ze het kunnen aanvullen door te zeggen dat ze Christen zijn. En dat ze doen wat Jezus vraagt. En dit is niet 1 van die dingen . Ze zeiden toen : ok mama dat zeggen we erbij, want we zijn Christenen . Daar was ik dan weer…super trots op me meisjes.
Komen we ook zo makkelijk uit voor ons geloof als kinderen dat doen ? Zijn we bang of schamen we ons? Ik geloof dat we mogen leren van kinderen als het aankomt op eerlijkheid . Ze schamen zich ook niet en zeggen de dingen zoals ze zijn. Kom uit voor uw geloof. Kom uit voor Jezus. Zeg mensen dat u een Christen bent en zeg ze waarin u gelooft. Het is een getuigenis en de Heer vraagt van ons dat we getuigen .
( ik oordeel niet, dit is het standpunt dat mijn gezin en ik innemen)
