Gisteren hadden mijn kids weer zwemles. Het is uitstekend gegaan. Mijn moeder was met ons mee omdat we daarna samen naar een feestje moesten. De kids moesten in de lengte van het bad op en neer zwemmen. Maar aan de ene kant van het bad is het dieper dan de andere. Dat weten ze ook wel, maar ze weten niet hoe diep het werkelijk is. Ze zwemmen er moeite loos door, ze maken zich niet druk over de diepte en doen allerlei spelletjes als ze daarvoor de kans krijgen. Me moeder zei toen : de kinderen hebben geen besef van enig gevaar. Ze maken zich druk om niets. Ze weten dat de zweminstructeur in de beurt is en verder hebben ze ook hun rubberen plankjes.
In principe kan het ook zo zijn in ons leven. Er is veel gevaar om ons heen, er kan veel mis gaan, hetgeen soms ook wel gebeurt. Er kan veel op ons afkomen. De vraag is: hoe gaan we om met deze dingen? Leven we dagelijks met de angst dat er iets met ons kan gebeuren, of gaan we door het leven wetende dat de Here net als de zweminstructeur in de buurt is.
De Here is met ons. Als we door de diepe momenten van het leven gaan is Hij er ook. We kunnen door het leven gaan wetende dat de Here nabij is, wetende dat Hij er is om ons bij te staan. In Psalm 23:4: al ga ik DOOR een dal van diepe duisternis, ik VREES geen kwaad. Wat we meemaken in het leven, door welk dal we ook gaan, we hoeven niet te vrezen, de Here is met ons. Het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik geloof dat als het in Gods woord staat het ook zo kan zijn in ons leven .
