Iets waarin ik mezelf echt in probeer te trainen is niet oordelen en anderen proberen te begrijpen. Vroeger had ik snel de neiging een oordeel te vellen als iemand iets had gedaan of gezegd dat ik niet goed of leuk vond. Soms kan iemand iets aan je zeggen dat je pijn doet, of iets doen waarbij je jezelf soms afvraagt: hoe is het mogelijk dat de persoon zoiets doet? Soms is het ook zo dat iemand je iets verteld, je leeft dan zo mee met de persoon en achteraf merk je dat de persoon niet alles heeft verteld. Ik heb dus geleerd dat er 2 kanten zijn bij elk verhaal.
Ik probeer tegenwoordig eerst te kijken naar waar ik misschien fout ben geweest. Verder probeer ik me te verplaatsen in de schoenen van de persoon en probeer te begrijpen waarom de persoon op een bepaalde manier heeft gereageerd. Er is in de bijbel een tekst in Matteus 7 en wel vr 3: Wat ziet gij de splinter in het oog van uw broeder, maar de balk in uw eigen oog bemerkt u niet ?
Het is makkelijk om fouten in te zien van anderen. Het is makkelijk om te oordelen over iets dat iemand heeft gedaan. Maar kijken we eerst naar wat wij fout of verkeerd doen. Gaan we eerst na hoe wij het anders konden doen alvorens te beschuldigen . We maken allemaal fouten. Laten we proberen onze fouten ook in te zien in plaats van te kijken naar wat de ander allemaal fout doet.
